Budowa skrzypiec

Budowa skrzypiec

Skrzypce - jakie są, każdy widzi - a o szczegółach ich budowy można by napisać kilkaset stron. Najbardziej ogólnie i w olbrzymim, aż nieprzyzwoitym, uproszczeniu skrzypce składają się z pudła rezonansowego i gryfu.
Pudło rezonansowe z kolei składa się z górnej i dolnej płyty rezonansowej, połączonych ściankami bocznymi. Kształt pudła jest podłużny, owalny i nieco u dołu rozszerzony. Z obu stron znajdują się półokrągłe wcięcia, które dzielą korpus na część górną, węższą i dolną szerszą.
W górnej płycie znajdują się otwory rezonansowe w kształcie fantazyjnej litery „f" i dlatego nazwane „efami". Pod górną płytą rezonansową biegnie tzw. „belka", mniej więcej pod struną G (najgrubszą), natomiast pod struną najcieńszą „e" - ustawiona jest dusza, o której montażu napisano tomy, a i tak do dziś nikt nie wie, jak docelowo, bez prób i przymiarek, ustawić duszę tak, aby od razu uzyskać optymalny efekt.

Budowa skrzypiec

Do pudła skrzypiec zamocowany jest gryf. Gryf zakończony jest komorą kołkowa zwykle zakończona główką w kształcie ślimaka. Za pomocą kołków napinane są struny oparte na mostku . Na skrzypcach są też śrubki służące dokładnemu dostrajaniu skrzypiec. Skrzypce wykonuje się głównie z drewna świerka lub jaworu, struny natomiast z różnych stopów metalu - ma to wpływ na brzmienie.
Drugim zupełnie odzielnym elementem skrzypiec jest smyczek. Jest to prawie zawsze wykonany z drewna, sprężysty pręt, na który naciąga się włosie. Włosie z początku umieszczane jest w główce smyczka, a po drugiej stronie smyczka – w żabce. Żabka jest zwykle drewniana, ale może być też plastikowa. Zdarzają się także żabki z kości słoniowej. Na końcu żabki znajduje się śrubka, która służy do odpowiedniego naciągnięcia włosia.